"Maak herinneringen." Dat hoor je vaak. Maar voor mij begon het eigenlijk met de angst om ze kwijt te raken.
Al zolang ik me kan herinneren, fotografeer ik alles wat los en vast zit. Niet omdat ik dacht dat ik er ooit mijn werk van zou maken, maar omdat ik bang was dat mooie momenten anders zouden vervagen. Foto's waren voor mij een manier om herinneringen vast te houden. Om later nog eens terug te kunnen naar dat ene moment, die ene blik of dat gevoel.
Daarnaast zie ik schoonheid in de kleinste dingen. Een zonnestraal die precies goed valt. Een hond die zijn baasje aankijkt alsof de rest van de wereld niet bestaat. De rust van een bos in de vroege ochtend. Dingen waar je misschien zo aan voorbij zou lopen, maar die voor mij het waard zijn om vast te leggen.
Toch was er één groot probleem. Ik maakte mijn foto's eigenlijk alleen voor mezelf. Sterker nog: ik vond het ontzettend spannend om ze aan anderen te laten zien. Ik twijfelde vaak of ze wel goed genoeg waren. Of iemand er überhaupt iets aan zou vinden. Dus bleef mijn camera vooral een hobby, iets wat ik voor mezelf deed. En toen mijn camera zijn beste leven geleefd had ging ik verder met plaatjes schieten op mijn telefoon.
Tot Hummer ons leven binnenwandelde. Wie Hummer kende, weet dat hij een bijzondere uitstraling had. Door het ontbreken van één oog viel hij op, maar vooral door zijn karakter wist hij mensen te raken. Via ons Instagram-account werd hij regelmatig uitgenodigd door fotografen voor fotoshoots. Ik stond vaak aan de zijlijn mee te kijken en merkte dat er iets begon te kriebelen.
Misschien kon ik dit zelf ook weer oppakken. Niet met de gedachte om meteen een eigen fotografiebedrijf te beginnen, maar gewoon om weer plezier te hebben in fotograferen. Ik kocht een kleine systeemcamera. Gewoon om te kijken of hij niet in een kast zou verdwijnen. Dat gebeurde gelukkig niet.
Ik volgde een meeloopdag, bezocht verschillende portfoliodagen en bleef oefenen. Langzaam groeide niet alleen mijn kennis, maar ook mijn enthousiasme. En voor ik het wist, begon het balletje steeds harder te rollen. Wat begon als een hobby, groeide uit tot iets waar ik ontzettend veel voldoening uit haal.
Alleen die onzekerheid is nooit helemaal verdwenen. Nog steeds vind ik het soms spannend om mijn werk te laten zien. Nog steeds kan ik denken: "Zouden anderen dit net zo mooi vinden als ik?"
Juist daarom betekent iedere klant die voor mij kiest zoveel. Dat vertrouwen voelt nooit vanzelfsprekend.
Mijn achtergrond als ervaringsdeskundige binnen de geestelijke gezondheidszorg heeft daar ook een grote rol in gespeeld. Daar leerde ik hoe kwetsbaar het kan voelen om jezelf écht te laten zien. Om iets van jezelf te delen, terwijl je niet weet hoe een ander daarop reageert. En dat met volle angst vooruit niet alleen heel spannend kan zijn maar dat het leven buiten je comfort zone ook heel erg leuk is!
En precies daar ontstond uiteindelijk ook mijn bedrijfsnaam. Helma's Expo-Sure. Een naam met meerdere lagen. Natuurlijk verwijst hij naar de fotografische term exposure. Maar minstens zo belangrijk is de andere betekenis: jezelf durven laten zien. Jezelf blootgeven. Kwetsbaar zijn.
Dat is precies wat ik iedere keer weer doe wanneer ik mijn foto's deel. En misschien is dat ook wel de reden waarom ik tijdens een fotoshoot zoveel aandacht besteed aan het opbouwen van vertrouwen. Ik weet hoe spannend het kan zijn om voor een camera te staan. Om jezelf of de band met je hond te laten vastleggen.
Mijn doel is daarom niet alleen om mooie foto's te maken. Ik wil beelden creëren waarin je jezelf herkent. Foto's die je jaren later terugziet en waarbij je niet alleen denkt: wat zag mijn hond er mooi uit, maar vooral: zo voelde het ook echt. Want uiteindelijk is dat waarom ik fotograaf ben geworden. Niet om perfecte plaatjes te maken.
Maar om herinneringen vast te leggen die blijven bestaan, lang nadat het moment voorbij is.
Liefs, Helma
De coverfoto is gemaakt door Chantal van FenTastic Moments
Hummer